Ook in Zwitserland was het koud dit weekend, zo koud is het in 25 jaar niet meer geweest. In plaats van met een warme choco voor de haard te gaan zitten, trokken wij de kou in en wel naar het kanton Schwyz. Hier vonden nl. in het dorpje Studen internationale sledehonden wedstrijden plaats en dat wilden we wel eens zien. Op zaterdag kwamen we rond 13.30 uur aan en werd er al volop gerend. Door het bewolkte weer voelde het behoorlijk fris aan, maar daar waren we op gekleed. In de biertent was gelukkig ook koffie en thee te krijgen en zo warmden we weer op. Vooral de spannen met 8 en meer honden waren gaaf om te zien en ook het plezier waarmee de honden gelanceerd willen worden is een plezier om naar te kijken. In het nabijgelegen Euthal overnachtten we, waar we de volgende ochtend een strak blauwe hemel aantreffen. Als we de ijskoude auto instappen blijkt het -21 graden te zijn en dat was om 10.30 uur. We willen niet weten hoe koud het ‘s nachts is geweest, helemaal niet als je bedenkt dat al die honden in auto’s en busjes slapen. Terug bij de start is het veel drukker dan gisteren, door de zon ziet het er nog geweldiger uit en is het heel goed uit te houden. We lopen een stuk het parcours op waar we de diverse teams voorbij zien komen. Ook een team uit Nederland is van de partij (nr. 27), met hen hebben we voor de start even een praatje gemaakt. Leuk om op deze manier wat meer informatie over deze sport te krijgen. Op de weg terug naar Basel, bezoeken we Einsiedeln. Hier lunchen we uitgebreid bij de lokale konditorei, waar zelfs het brood gezegend is! Het plaatsje staat bekend om het klooster. Dit blijkt dan ook een enorm complex te zijn. Van  buiten erg mooi, van binnen iets te druk gedecoreerd naar onze smaak. Via de tuinen en de stallen komen we aan de achterkant, waar op een bergje enthousiast gesleeed wordt door jong en oud. We klimmen een eind omhoog tussen de slees door en zien dat hoe hoger we komen er ook geskied wordt. Helaas is er nergens een slee-verhuur te vinden, anders waren wij ook zoefend naar beneden gegaan.

Schlittenhundenrennen

Het goede nieuws dit weekend is dat het nieuwe album van Bruce ‘Wrecking Ball’ op 6 maart as. uitkomt. De eerste single is inmiddels te downloaden, luistert u mee?

Het is toch best bijzonder als je precies op de kilometerteller kijkt als ouwe trouwe Cecile de 100.000 km. bereikt, hoera!

Na 3 maanden zette ik weer voet op Zwiterse bodem. De eerste paar dagen van het weekend werden zeer rustig doorgebracht met wat lopen, breien en slapen. Het concert van Elbow van een paar dagen eerder had er behoorlijk ingehakt, helemaal omdat de energie na de ingreep van vorige maand nog niet op peil is. Vrijdagavond bezochten we een kerstmarkt bij een in de buurt gelegen slot. Heel knus ingericht met leuke kraampjes, braadworst en brandende fakkels. Op zaterdag reden we zuidwaarts naar Wallis, waarbij we onderweg langs een in mist gehuld Meer van Geneve reden. Onze eerste stop was bij het St. Bernard honden museum, waar een expositie te zien is van de heldendaden van deze honden. In de winter is er een groep honden bij het museum aanwezig, die in de zomer op de St. Bernardpass in een hospice verblijft. Een enorm exemplaar kwam ons begroeten, waarna we binnen en buiten door de kennel konden lopen. Vooral de puppy van 5 maanden stal de show. De viervoeters lieten we achter ons om de route te vervolgen naar Sion, de oudste stad van Zwitserland. Ondanks de uitgestorven straten bleek het een erg leuk stadje, met oude gebouwen en kastelen. Alles omgeven door heuvels vol wijngaarden en de Alpen op de achtergrond. De laatste etappe van de dag eindigde in Tasch, waar we de auto parkeerden en per trein naar het autovrije Zermatt reisden. Hier kun je Italie bijna aanraken en is de meest bekende Alp te zien, de Matterhorn. Aangezien we bij donker aankwamen moesten we tot zondag wachten om deze gigant te zien. Doordat het prachtig winterweer was, hadden we een perfect uitzicht op de hele Alpenreeks en de Matterhorn in het bijzonder. Eerst maakten we een wandeling door het skidorp, waarna we per kabelbaan naar 3000 m. hoogte stegen. Hier werden we omgeven door enthousiaste ski-fanaten compleet met een wirwar aan ski’s, stokken en bontgekleurde outfits. Op een zonovergoten terras lunchten we met van links naar rechts uitzicht op besneeuwde bergen. Zo je zondagmiddag doorbrengen is zeker geen straf. Op weg terug naar Zermatt verlieten we de kabelbaan een halte eerder en liepen door een typisch Zwitsers landschap in een uur terug naar het dorp. Hier dronken we nog een warm kopje choco, voordat we terug naar Basel reisden.

Wallis

Gisteren was het dan eindelijk zover, Elbow live zien optreden. Het werd een feestje, zo blij dat ik geweest ben. NichT en ik hebben genoten, wanneer mogen we weer?

Hier kunt u het zelf zien;

Even ten oosten van Portland ligt de Columbia Gorge, een kloof die uitgesleten is door de Columbia River. Via een mooie route rijden we een groot gedeelte langs de kloof, waar we diverse keren de auto parkeren om van het uitzicht te genieten. De Multnomah Falls denderen naar beneden en in de Oneonta gorge kun je klauterend een weg banen door een steeds nauwer wordende kloof. Het is hier heerlijk koel vergeleken met de hitte op de rest van de route. Op het punt waar we onder en over boomstammen heen moeten staakt onze klauter partij. De auto wordt weer opgezocht om langs de rivier verder te rijden. Diezelfde rivier steken we een stuk later over en komen dan in de Yakima Valley. Een agrarisch gebied waar volop op het land gewerkt wordt. Tevens zijn hier veel boomgaarden. Een Grieks Orthodox klooster staat wat vreemd in deze omgeving ineens langs de kant van de weg. Een verfrissend drankje en door de nonnen zelfgebakken cake zorgt voor een aangename rustpauze. Niet veel later rijden we Toppenish binnen, een plaatsje waar de afkomst van de Yakama Indianen duidelijk merkbaar is. Een wandeling door het plaatsje brengt ons langs zeer veel muurschilderingen. In totaal zijn er 73 te bewonderen, sommige zijn echt kunststukjes, andere spreken iets minder aan, al met al geeft het een bijzonder aangename sfeer om in rond te lopen. De volgende dag vervolgen we onze weg via weer een mooie bergroute langs oa. Mt. Rainier. Dan komt Seattle weer in beeld, waar we in het luxe stadsdeel Medina een koffie kopen en op de strand opdrinken. Dan rijden we naar Noord Seattle waar we de laatste nacht van deze reis doorbrengen in een erg mooie B&B. Op de dag van vertrek hebben we ‘s ochtends nog tijd en besluiten naar de nabijgelegen sluizen te rijden. Naast de vele bootjes is hier ook een zalmladder, waar zalmen tegen de stroom in zwoegen om de geboortegrond te bereiken waar ze vervolgens dood gaan. Het onomkomelijke punt komt waarbij de tijd op is en de reis stopt. Met nog een aantal prachtige uitzichten op de bergen, vliegen we terug naar huis.

Columbia Gorge, Yakima Valley, Seattle

Over de McKenzie Pass rijden we door de Cascade Mountains. De bergpas is erg mooi, witte sneeuw op de toppen en zwarte lava langs de weg geven een bizar contrast. Het is heerlijk rustig en nog altijd prachtig weer. Als we de pas drie kwart gereden hebben buigen we naar het noorden af. Vele kilometers door een bosrijk gebied volgen. Bij het Silver Falls State Park volgt een pittige wandeling naar de South Falls. Het water valt 54 meter naar beneden en is indrukwekkend om te zien. De North Falls bekijken we vanaf de weg, waarna we doorrijden naar Woodburn. Hier bezoeken we de plaatselijke Mall, waar geshopt wordt. Portland is dan niet ver meer, we checken in bij het hotel en genieten van een geweldig diner bij the Little Bird Bistro. De volgende ochtend maken we een wandeling door de stad. De velen bruggen die de stad rijk is vallen direct op. In de oude stad is het heel gemoedelijk, de mensen zijn erg vriendelijk en de koffie smaakt heerlijk.

Cascades, Falls & Portland

Terug in Californië rijden we al snel weer door de bossen naar het Lassen Volcanic National Park. Het lijkt wel of overal uit de grond rookpluimen komen. Een onwerkelijk landschap omringt ons. Een redelijk pittige wandeling brengt ons naar Bumpass Hell, het grootste gebied in dit park met hydrothermale bronnen. De bijzondere kleuren van het aardoppervlak, de zwavellucht en de rust maken deze wandeling absoluut de moeite waard. Over de Volcanic Legacy Scenic Byway wijden we naar Crater Lake National Park. Onderweg passeren we meren, wetlands, ranches, weilanden en bergen. Mt. Shasta is de hoogste vulkaan van de staat en is dan ook prominent in beeld. Als we de grens met Oregon zijn gepasseerd overnachten we in Klamath Falls. Het enorm blauwe water van Crater Lake komt al snel in beeld als we de Rim Drive langs het meer rijden. Het meer ligt in een basin dat ontstaan is toen vulkaan Mazama duizenden jaren geleden na een enorme uitbarsting instortte. Een rotsformatie in het meer wordt door zijn vorm Phantom Ship genoemd. We nemen een kleine d-tour om over een onverharde hobbelweg naar the Pinnacles te rijden. Hier wandelen we langs bizarre vulkanische spitsen, die uit de diepte omhoog komen. Terug bij het meer genieten we van een picknick, waarbij eekhoorntjes op de loer liggen voor een kruimel van het een of ander. Na een overvloed aan overweldigende natuur komen we aan in het schattige plaatsje Bend. Per toeval belandden we hier ‘s avonds in een oud theater waar vol overgave naar een NFL Football wedstrijd wordt gekeken. Als de wedstrijd over is, snap ik de spelregels ook. Erg leuk om mee te maken.

Volcanos, mountains & roads

Vanuit Californie rijden we Nevada in. Door Carson Valley gaan we richting Lake Tahoe en komen door een aantal leuke plaatsjes als Garnerville, Minden en Genoa. De Sierra Nevada bepaald het uitzicht onderweg. Bij Sand Harbor parkeren we de auto en lopen langs het meer. Het is er rustig, een boot wordt het water ingereden, er peddelen kano’s voorbij en zelfs een hond op een surfplank schijnt het naar zijn zin te hebben. De sfeer is heel relaxed, een heerlijke plek om even te vertoeven. Incline Village doen we aan als we het strand achter ons laten. Een dorpje gelegen in de bossen aan het meer, waar het gemiddelde salaris bovengemiddeld moet zijn als we uitgaan van de huizen die hier staan. Een bochtige bergweg brengt ons vervolgens naar Reno. Een bizarre gokstad zo blijkt als we er een middag en avond verblijven. We checken in in het casino Sands hotel, waar het overweldigende geluid van allerlei gokkasten de boventoon voert. Het centrum van de stad heeft onlangs een ingrijpende opknapbeurt gehad. Het Art District langs de Truckee River doet gezellig aan. Als we na het eten bij een Japans tepanyaki restaurant weer buiten komen is het inmiddels donker geworden. De neon flitst aan alle kanten op ons af, als we nog een rondje lopen door deze absurde wereld.

Nevada