Hoewel we er rekening mee hielden dat opa waarschijnlijk niet heel lang meer te leven had, is het toch een vreemde gedachte dat hij gisteren is overleden. Deze foto werd 8 jaar geleden gemaakt op onze trouwdag, toen het nog best goed met hem ging. Een mooi beeld om te herinneren.

Siebe van der Pol

19 juni 1917 – 5 mei 2012

Al maanden kijk ik uit naar eind mei, naar het concert van Bruce. De voorkeur voor een stadionconcert was groot, daarom kozen we niet voor Pinkpop maar voor de optie in Keulen een dag eerder. Via de fanclub kwamen we in contact met een organisator die al jaren de busreizen verzorgd naar de optredens van Bruce in de aangrenzende landen. Tickets voor de front stage werden besteld en de busreis werd bevestigd. Met nog 4 weken te gaan, kwam gisteravond ineens het bericht dat de busreis wordt geannuleerd. De bestelde tickets zijn niet geleverd en de organisator is niet akkoord gegaan met het geboden alternatief. Dit bericht heb ik jankend laten bezinken, niet naar Bruce! Vanochtend was er naast teleurstelling ook woede, hoe haalt die organisator het in zijn hoofd om voor mij te beslissen dat het alternatief niet goed genoeg is. Als dat de enige optie is om het concert toch bij te kunnen wonen had ik dat graag te horen gekregen. Beter iets dan niets, en dat is dus nu het geval.

Om niet steeds verse bloemen te hoeven kopen, breide ik er een aantal. Een bijkomend voordeel is dat ze geen water gebruiken, ze moeten misschien alleen af en toe een beetje afgestoft worden.

Vanochtend werd ik meegenomen naar een curiosa- en antiekmarkt in de IJ-hallen in Amsterdam-Noord. Vele kramen waren uitgestald met de meest uiteenlopende koopwaar. Veel curieuze zaken heb ik voorbij zien komen, mooie spullen maar ook behoorlijk wat oude zooi. De oude scheepswerf waarin de markt gehouden werd gaf een bijzondere sfeer, ik heb me er een aantal uur prima vermaakt en ben met een mooie vaas huiswaarts gekeerd.

Dat het patroon een uitdaging was stond vooraf vast, toch breide ik er vrij snel een eind aan. Ruim een week volgde ik de instructies op en dacht soms ‘als dat maar goed komt’. Tijdens de stitch’n bitch avond in het café was ik vooral gezellig aan het kletsen en lette ik niet goed op met het gevolg dat eea uitgehaald moest worden. Nu is de pet af, zelf vind ik ‘m erg mooi geworden, maar is ie niet te groot? Hoe kom je daar nou achter als je het formaat van het hoofd niet weet van de persoon voor wie het is?

Als een pre-verjaardagsuitje ging ik zaterdag met sis op stap, lunchen in Utrecht en daarna wol kijken op de brei- en haakdag (charmant afgekort door sis tot braakdag). Zondag was de birthday, waarbij we ‘s middags heerlijk snoepten van een high tea bij http://www.theetuineemnes.nl/. Vandaag werd er op het werk gesmikkeld van zelf gebakte cake, waarbij de framboos/kwark variant nipt in populariteit won van de kruiden/wortel cake. Leuke cadeautjes werden gegeven, verjaardagswensen kwamen binnen via e-mail, sms, Facebook en ook vielen er nog echte kaarten op de deurmat. Er is weer een jaartje bij, nu weer over tot de orde van de dag.

Kneden tot je vingers pijn doen, rijzen, nog meer kneden nu met rozijnen, en weer rijzen, amandelspijs toevoegen en de laatste keer rijzen. Het deeg mag daarna eindelijk de oven in, terwijl het huis naar brood begint te ruiken gluur ik door het raampje. Als een stol zit het brood er niet echt uit, maar lekker zal die toch wel zijn? Vrolijk Pasen.

Ter ere van de 65e verjaardag van m’n paps togen we gisteren de hoofdstad in. Zijn jaren bij de marine zorgden voor een scheepsvaart voorliefde, het werd dan ook een maritieme dag. Per watertaxi lieten we ons naar het Schaapvaartsmuseum brengen, waar we een aantal uur doorbrachten. Het museum is recentelijk geheel vernieuwd en absoluut de moeite van een bezoek waard. Bij de uitgang werden we opgewacht door een gids van Mee in Mokum, die ons meenam door het oude havengebied van de VOC. Interessante verhalen werden verteld, terwijl de wind z’n best deed ons van de kades weg te blazen. In Cafe du Lac op de Haarlemmerstraat eindigde de geslaagde dag met een lekker diner, waar overigens niets maritiems aan was.

Maritiem Amsterdam

Oman is misschien niet het land waar je het eerste aan denkt voor een korte vakantie, toch kwamen wij hier terecht. In 9 dagen reisden we door dit land in het Midden-Oosten. Van de hoofdstad Muscat met de imposante moskee reden we per 4WD huurauto langs de kust naar het zuiden. Onderweg deden we wadi’s aan met knal blauw water en palmbomen. Een  zeeschildpad zagen we eieren leggen op het strand in een beschermd reservaat. Dromedarissen en geiten waren alom vertegenwoordigd, ook op de weg waar we toch al erg moest opletten voor het weggedrag van de Omani’s. Tientallen kilometers werden afgelegd in de Wahiba Sands woestijn om bij het tentenkamp te komen waar we zouden overnachten. Dat een duin op rijden toch wel wat anders is dan de A10 ondervond ik vrij snel door ons muurvast te rijden in het zand. Gelukkig kwam er hulp en konden we onze weg vervolgen. In de bergen werd het ineens een stuk kouder, waar het normaal 30C was, werd het daar ineens 18C. Door een uit de woestijn komende wind zat er de laatste dagen veel zand in de lucht en werd het beeld wat stoffig. Over gravelwegen trokken we het gebergte over waarbij we ook nog wat forten en kastelen bezochten. De laatste dagen zaten we in een resort aan zee om nog even te relaxen voordat het normale leven weer zou beginnen. Foto’s werden er zoals gebruikelijk veel gemaakt, klik hieronder op de foto voor een selectie en zie hoe bijzonder Oman is.

Oman

Dat ik een pet moest breien stond vast, de beslissing welke pet werd deze week genomen. Het enige wat nu nog ontbrak was wol, daar werd vanochtend bij http://www.penelopecraft.nl/ een oplossing voor gevonden. Met een knoeperd van een bol prachtige Peruaanse wol verliet ik de zaak. Zou de ontvanger van de pet het ook mooi vinden, zou de ontvanger van de pet het uberhaupt ooit krijgen? Wie die ontvanger is? Geduld, ik zal het vertellen als mijn missie geslaagd is.